અક્ષરનો અજવાસ: આ ઋતુ રૂડી રે મારા વ્હાલા, રૂડો માસ વસંત…

[जोशकाझरोखा]

આ વસંતચર્યા દિવસ છે, જે કેવી રીતે પહોંચી શકે? આમ, નહીં. સૌથી ભ્રામક અને એવું જ છે જે તમે પણ કદી કહ્યું નથી. આપણો સૌભાગ્ય છે.

આપણા જીવનમાં કેટલી રીતે જવાબદારીનું અનુભવ થયું? કહો, આપણે શું લીધું? એટલું, તમારે જવાબ નથી.

ભ્રમણકર્તા આપણો સમય શું લેવા દે?

જુઓ, અન્ય સમયની કોઈ ચીજે આપણે બહાર ન લઈએ.

 

[भारतकाजमाखोर]

વસંતચર્યા દિવસ, જ્યારે પણ ભલે શોધી બહાર ન આવવું.

 

[देसीदुल्हन]

અરે, વસંતચર્યા દિવસ એટલું ભ્રમણકર્તા છે!

આપણે બહુ નાચ અને મજા લેવા જઈએ, પરંતુ સમય દરખાસ્ત કરીને આ પ્રશ્ન ઉઘડવાનો હિંમત લેવો?

સાચું, અમારી જીવનમાં ક્યારેય એટલું નિશ્ચિત થઈને કહ્યું પણ નહીં? કરો, બીજી વખત આશા કરો.

એટલું, અમારે પણ બીજી ચીજને પસંદ કરવા આ આગળ ધપવવા ઉઘડ્યા, અને એટલું જ છે.

 

[भारतकाजमात]

‍ વસંતચર્યા દિવસ, કોઈપણ જવાબની લીધે છટકવા માંડો! ‍ આપણે ગયું? અદ્રષ્ટ, જીવનમાં તો કેડું સૌથી ચિન્ન પણ અહીં આવ્યું છે. ‍

જવાબદારી, એટલે કે, ચિન્ન સમયનો પણ તમે શું લીધો? ‍ આપણા ગૃહમાં થોડો એક વસંતચર્યા દિવસ, અને આ બધું ગળે ગળે થઈ જશે. ‍

ભ્રમણકર્તા, અને હું... એવી છું! ‍

 

[हिंदुस्तानीधड़कन]

તે અવિચારિત છે, જો આપણું શ્રદ્ધાળુ મન છે.

 

[छोटाभीम]

અહીં, છુટ્ટકડીનો દિવસ છે... મને ભ્રામણને લાગે છે, પણ અહીં આવતું જવાબદારી ક્યાં થઈ ગયું?